POZNAJĘ REGUŁY ŻYCIA W GRUPIE

Opracowała:K.Stolarczyk

W każdym zespole ludzkim, jeśli ma być zachowany porządek, zapewnione poszczególnym jednostkom bezpieczeństwo, muszą istnieć regulatory współżycia między ludźmi.

Także grupa dziecięca musi mieć takie regulatory, jeżeli chcemy, aby dzieci rozwijały się w atmosferze pogody, radości, wzajemnego poszanowania, aby w przyszłości dobrze funkcjonowały w życiu społecznym. Dlatego tak ważne jest postawienie przed dziećmi pewnych wymagań dotyczących postępowania w kontaktach z kolegami i dorosłymi. W przedszkolu wymagania takie powinny dotyczyć sposobów korzystania z urządzeń przedszkola, zabawek, pomocy i materiałów, wspólnej zabawy, udziału w zajęciach, poleceń osób dorosłych itp. Stawiamy je dzieciom w postaci zakazów i nakazów.

Warunki właściwego funkcjonowania zakazów i nakazów:
• Muszą być zrozumiałe dla dzieci, a więc dotyczyć znanych dzieciom sytuacji
• Muszą być możliwe do realizacji ( realne)
• Zapoznanie z nimi wszystkich dzieci w grupie
• Powinny być stosowane systematycznie i konsekwentnie

Podawanie dzieciom reguł postępowania nie może mieć charakteru nudnego zajęcia, podczas którego tłumaczy się, czego im robić nie wolno i co robić powinny. Wprowadzenie zakazów i nakazów trzeba realizować w czasie konkretnej działalności, której dotyczą. Nie może ich być zbyt wiele na raz, gdyż wtedy trudno je dzieciom zapamiętać.
Jednorazowe podanie polecenia nie jest nigdy wystarczające – trzeba je przypominać i utrwalać.
Dzieciom 5,6-letnim należy podać uzasadnienie stawianego wymagania, gdyż są one już w stanie je zrozumieć, a zrozumienie stawianych wymagań ułatwia podporządkowanie się im.
Dla młodszych dzieci uzasadnienie nie stanowi przekonującego argumentu, większą moc ma fakt ,że „pani kazała”.
Większa świadomość i dojrzałość społeczna dzieci 5 i 6 –letnich pozwala na włączenie ich do ustalania określonych sposobów postępowania. Dobre efekty przynosi tworzenie przez grupę własnego „Kodeksu wychowawczego”. Jeżeli dzieci same ustalą swoje zasady, wtedy w znacznie większym stopniu starają się ich przestrzegać.

Dzieci o słabej dojrzałości emocjonalnej i niskich umiejętnościach społecznych potrzebują indywidualnej pracy wychowawczej. Nauczyciel nie może korygować zachowania dzieci, podnosząc głos, upokarzając je itp. Nadmiernie strofowane dzieci buntują się i wszystko robią na złość. Słowne pouczenie też jest nie skuteczne, ponieważ dzieci zaniedbane wychowawczo nie słuchają dorosłych. Nie potrafią się należycie skupić i nie wiedzą o co chodzi.
Kształtując umiejętności interpersonalne, trzeba :
• Zaaranżować sytuację, w której dzieci mają się odpowiednio zachować
• Pokazać wszystkim dzieciom , to czego się od nich oczekuje, i określić to słownie
• Trudne dzieci skłonić do naśladowania tego, co pokazuje nauczycielka, a gdy to uczynią nie skąpić pochwał
• Respektować tak kształtowane reguły zachowania i konsekwentnie je egzekwować.

Kształtując umiejętności społeczne należy podjąć współpracę z rodzicami. Należy wyjaśnić im czego oczekuje się od dziecka w przedszkolu, jakie zachowanie nie będzie tolerowane i jakie normy społeczne musi ono respektować, gdy będzie małym uczniem.